Ik ben een verteller van verhalen.
In beeld, in een lied, in een tekst.

Het is een creatief proces dat stroomt. Ideeën borrelen op, en ik ga aan de slag. Wanneer ik met jullie door het bos struin en we even op een kleedje zitten, vertel ik het verhaal van de mama en haar dochter. Hoe ze genieten van een warme zomeravond. Het verhaal van de krekel die opeens op het kleedje komt zitten, en hoe het meisje verwonderd naar het beestje kijkt.
Een moment. Enkele seconden. Twee beelden. Eén verhaal.

In het bouwen aan mijn bedrijf loop ik vaak aan tegen ‘regels’ die mijn creatieve proces verstoren. Kaders bedacht door anderen. Strategieën om zichtbaar te blijven op sociale media en gevonden te worden in zoekmachines.
“Schrijf een blog, maar gebruik deze zoekwoorden zo vaak om bovenaan in Google te komen.”
“Post dagelijks Reels op Instagram, anders val je buiten het algoritme.”
“Gebruik trending muziek, dan wordt je video vaker bekeken.”
Spelregels.

Ik vind dat lastig.
Want ik vertel jullie liever af en toe iets waar je écht iets aan hebt, dan dat ik dagelijks content produceer om ‘relevant’ te blijven. Als ik een blog schrijf, doe ik dat vanuit mijn hart – niet vanuit een strategie.

ChatGPT herschrijft met liefde mijn teksten, maar zijn het dan nog wel míjn teksten?
Kun je anno 2025 een onderneming opbouwen zonder je aan al die regels te houden?

In mijn zoektocht naar wie ik ben, waar Speels Fotografie voor staat en hoe ik klanten wil bereiken, ben ik tot de conclusie gekomen dat wat het beste werkt voor mij is: dichtbij mezelf blijven.
Toch een beetje eigenwijs. Toch een beetje dwars.

Jarenlang blogde ik over mijn moederschap op mamavankate.com. Ik deelde mijn gevoel, mijn frustraties en mijn liefde voor het ouderschap in woorden en verhalen. Ik bouwde een kleine community op met mensen van wie ik er vandaag de dag nog velen spreek.
En eerlijk?
Ik mis het.

Ondernemen maakt dat ik alles steeds meer vanuit een zakelijk perspectief bekijk, terwijl ik juist wil terugkeren naar de mens. Naar verbinding. Naar gemeenschap.

Daarom: terug naar de blog.
Oldskool, zogezegd.

Als een dagboek zal ik mijn verhaal met jullie delen. Over mijn shoots, de mooie verhalen die daar ontstaan. Maar ook over waar ik tegenaan loop als fotograaf, ondernemer, moeder en mens.
Want uiteindelijk is dát de basis.
Mijn verhaal.
Op mijn manier. Vanuit het hart.

Je vind ze hier op Substack. Voel je vrij om je in te schrijven voor mijn blogs, en laat vooral weten wat je ervan vindt.

Voel je welkom.

Liefs,
Claire