‘Vergeet je niet te genieten?’
Het was alsof hij even naast me kwam zitten om me daar subtiel aan te herinneren. Al twintig minuten lang ren ik over de berg, camera in de hand, tussen honderden luchtballonnen. Het is magisch, onwerkelijk en ronduit prachtig. Ik móét dit vastleggen. Elke hoek, elk uitzicht, elk moment.
En toen zat daar die hond.
Die, toen ik hem even aanhaalde, met zijn volle gewicht tegen me aanleunde en leek te zeggen: ‘Je mag ook even stilstaan.’
Dus dat doe ik.
Even rust.
Even voelen waar ik eigenlijk bén.
Niet alleen op die berg in Turkije, waar we met deze studiereis zijn beland — maar ook in mezelf.
De afgelopen jaren waren jaren van keihard werken. Mijn baan, het opzetten van Speels Fotografie, thuis, en boven alles: ik heb hard gewerkt aan mezelf. Twee jaar geleden trapte mijn lichaam keihard op de rem. De klim omhoog die daarop volgde, doet de steile bergwanden hier in Cappadocië lijken op heuveltjes.
Maar hier sta ik dan.
Op een berg in Turkije.
Op een reis die helemaal van mij is.
Een kroon op de worsteling van de afgelopen tijd — en een kickstart voor alles wat nog komt.
En een lieve hond, die me weer even terugbracht naar het nu.
Ik deel graag wat beelden met jullie van deze wonderlijke ochtend.
Liefs uit Cappadocië,
Claire
Speels Fotografie 
Plaats een reactie